Het is nu 4.30 ’s ochtends terwijl ik dit schrijf. En dit was niet mijn enige slapeloze nacht van de afgelopen weken. Er staat iets op het punt te gebeuren voor mij. De dageraad van een groot avontuur kruipt langzaam over de horizon, en alleen al de gedachte daaraan houdt me wakker – een mengeling van pure voorpret, plezier en een gevoel van onrust dat ik maar niet van me af kan schudden.
Over twee weken vlieg ik naar de Verenigde Staten. Het is alweer bijna drie jaar geleden dat ik er voor het laatst was, tijdens een ander avontuur van mijn leven. In 2022 was het de PCT die me lokte. Deze keer is het iets groters.
Meer dan 4256 kilometers, vraag je je misschien af? Wat zou dat kunnen zijn?
Het avontuur dat ons te wachten staat
Laat me je even voorstellen aan de Hayduke Trail. 800 mijl door Utah en de Grand Canyon. Een wandeling waarbij je echt je eigen avontuur creëert. Er is geen pad. Er is geen route. Alleen maar een suggestie welke kant je op zou kunnen gaan, mocht je daar zin in hebben. De moeilijkste, zwaarste en meest omslachtige manier om van Arches naar Zion National Park te komen.
Het klopt dat hij qua afgelegde kilometers niet groter is. Maar in bijna elk ander opzicht zal de HDT meer van je verwachten dan de PCT.
Meer eenzaamheid, meer uitdagingen, meer voorbereidingen, meer zorgen, meer avontuur. Gewoon… meer. Het enige wat er op de HDT minder is, zijn de beschikbare waterbronnen, het aantal mensen dat ik tegenkom, de beschikbare informatie en het verwachte dagelijkse aantal kilometers.
En dus probeer ik mijn zorgen weg te nemen door me zo goed mogelijk voor te bereiden. Ik spitte alle mogelijke informatiebronnen door. Ik print kaarten uit en poets mijn vaardigheden in het vinden van de juiste route weer even op. En maar al te vaak fluistert mijn brein me midden in de nacht toe: ‘Je vergeet vast iets cruciaals’ of: ‘Waar haal je in vredesnaam dat belachelijke idee vandaan dat je dit kunt?’
Ik probeer die stem te negeren en mezelf ervan te overtuigen dat ik alles doe wat ik kan. Dat het wel goed komt. Dat ik het wel aankan. En hoewel ik mezelf daar overdag wel van kan overtuigen, heb ik ’s nachts die luxe niet.
Het enige wat ik nu nog hoef te doen, is de stappen die ik heb genomen nog eens doornemen en ze keer op keer herhalen: de kaarten, de GPS-tracks, de cache-locaties, mijn uitrustingslijst. Het repetitieve karakter van deze taak geeft me een geruststellend gevoel.
Het enige wat ik nu nog kan doen, is erop vertrouwen dat ik de kracht en de wilskracht heb om hier doorheen te komen.
En tot slot, als alles achter de rug is, hoef ik alleen nog maar een artikel te schrijven waarin ik mijn angsten bij je uitstort.
Maar… waarom??
Waarom ga ik dan eigenlijk ‘The Duke’ proberen?
Fijn dat je het vraagt…
Ik heb hier heel veel over nagedacht. Het begon allemaal met een enorm verlangen om mezelf op de proef te stellen. Mijn langste wandeling tot nu toe was de PCT, en hoewel dat zeker geen makkie was, had ik ook niet het gevoel dat het me tot mijn absolute grenzen dreef.
Er waren ongelooflijk zware dagen op die tocht. Ik heb het koud gehad, warm gehad, honger gehad, was vies, had pijn, heb gehuild, heb in het ziekenhuis gelegen, twijfelde en was doodsbang. En met elke dag die voorbijgaat, lijken al die herinneringen wat vager te worden. De scherpe kantjes zijn allang weggepolijst, en het enige wat overblijft zijn de prachtige herinneringen aan een paar van de mooiste momenten uit mijn leven. Alle pijn is vergeten. Alle ontberingen zijn weggeveegd. Maar zelfs toen ik het meemaakte, was ik me er heel goed van bewust dat er meer in me zat. Ik heb nooit het dieptepunt bereikt. Op de zwaarste dagen voelde ik me het meest levend.
Kan ik nog meer aan? Kan ik het mezelf nog moeilijker maken zonder op te geven? Heb ik het in me? En natuurlijk de allerbelangrijkste vraag: hoe kom ik daarachter? Waar kan ik heen om mezelf zo ver op de proef te stellen?
Voordat ik aan mijn trektocht op de HDT begin, ga ik een maand lang raften door de Grand Canyon, dus de keuze om een uitdaging in de VS te zoeken was makkelijk. En al snel nadat ik me erin verdiepte, vond ik de Hayduke. Dicht bij de Grand Canyon, en tegen het einde loop je er zelfs doorheen. Aangeprezen als Amerika’s meest ruige doorlopende wandelroute. Geen vaste route, maar meer een routesuggestie. Alleen voor mensen die daarbuiten echt voor zichzelf kunnen zorgen. En als klap op de vuurpijl begon de perfecte periode om de tocht te lopen net nadat mijn rafttocht zou eindigen. Het leek wel alsof het universum me zachtjes naar Utah duwde; alle sterren stonden op precies het juiste moment op één lijn.
En toen was het besluit gevallen, overhaast en zonder twijfel: ik zou proberen de Hayduke te lopen. Als ik eenmaal een besluit heb genomen, houd ik me eraan, dus nu is er voor mij geen weg meer terug.
Wat ik hoop te vinden
Ik droom van de eenzaamheid, van de nachten die ik ga doorbrengen met cowboykamperen, tevreden terwijl ik gewoon naar de nachtelijke hemel staar, betoverd, en mij verlies in gedachten over die enorme uitgestrektheid daarboven. Van de schoonheid van de ongerepte natuur om me heen, zonder ook maar één ander mens in zicht. Van de opwinding om een nieuwe wereld te ontdekken.
Om die redenen is de Hayduke tenslotte in het leven geroepen. Om ons de kans te geven weer één te worden met de natuur. Om eropuit te trekken en jezelf te verliezen tussen die kloven, rotsspleten en canyons. De natuur te beleven zoals die bedoeld is om beleefd te worden. Zonder agenda, zonder piepende telefoon, zonder de drukte van de bewoonde wereld. Om één te worden met de aarde, met mezelf.
En zoals ik al zei, wil ik weten wat ik in huis heb. Waar mijn grenzen liggen. Of ik dit zowel fysiek als mentaal aankan. Want ik weet dat het niet alleen maar leuk en gezellig zal zijn. Er zullen tegenslagen zijn en ik zal wel eens vloeken. Pijn en frustratie. Angst, verwarring en twijfels.
Dus nu alle planning achter de rug is en alle zorgen achter me liggen, blijft er nog maar één vraag over: wat als ik daarbuiten mijn grenzen nog steeds niet vind? Dan moet ik op zoek gaan naar een nog grotere uitdaging. (Heeft iemand suggesties??)
Dit artikel is oorspronkelijk op 7 februari 2025 in het Engels op The Trek geplaatst. Dit is een AI-gegenereerde vertaling van het oorspronkelijke artikel.
Geef een reactie