De wind huilt rond mijn tent terwijl ik dit probeer te schrijven. Het doek klappert om mijn oren. Tot tweemaal toe ben ik al naar buiten geweest, in een poging om de haringen te verstevigen. Steeds grotere keien op de metalen pennen die telkens los schieten, elke keer een klein schietgebedje erbij. Het weer voorspelt dat er de hele nacht zware windstoten zullen zijn, met vlagen van meer dan 55 km/uur. En daarna gaat het klaarblijkelijk regenen, ongeveer op dezelfde tijd dat ik de tent weer in moet pakken.
Kortom: het is niet de meeste ideale nacht voor een ultralichte tent die in de rotsachtige grond van Utah omhoog gehouden moet worden met ‘lekker’ lichte haringen. Maar aan de andere kant geven deze slapeloze uren me nu wel wat tijd om te kunnen schrijven over mijn eerste dagen op de Hayduke Trail.
Zoals je in mijn vorige artikel hebt kunnen lezen, was ik nogal nerveus voor ik aan deze wandeling startte. Een groot avontuur voor een klein meisje. En vijf dagen nadat ik eraan ben begonnen is die uitdaging nog niet voorbij, maar mijn nervositeit gelukkig wel wat. Een vriendin van thuis (Hummingbird) besloot om met de eerste paar secties mee te doen, en haar deelname maakte de start makkelijker en zeker een stuk minder beangstigend.
Waar ben ik nu?
Laten we een paar stappen terug doen, naar het begin van de reis: Na vijf dagen onderweg is de wandeling al geslaagd in alles wat ik ervan gehoopt had. Moeilijk, uitdagend, mooi, spannend. En meer nog: het voelt alsof ik meer leer over mezelf en mijn leven dan ik thuis ooit had kunnen denken.
Voor ik begon met deze hike bracht ik 28 dagen door op een wildwaterraft in de Grand Canyon. Dat op zich was al de reis van mijn leven. Het bracht me op plaatsen waarvan ik de schoonheid nooit van tevoren had kunnen bevroeden. Het was alsof ik thuiskwam, zelfs al was ik er nog niet eerder geweest. Terwijl ik langs plekken voer waar ik straks te voet zou aankomen, voelde ik de opwinding voor de trail al toenemen. Ik kon tijdens de raftexpeditie zelfs al een stukje van de Hayduke wandelen en wist toen zeker dat ik hier heel graag nog een keer zou terugkomen. Ik wilde hier meer van zien!
Na een maand raften op de Colorado-rivier moest ik me gelijk klaarstomen voor de trail. In drie dagen na de raftexpeditie reden Hummingbird en ik samen met een huurauto van Las Vegas naar Moab, onderweg stoppend om caches achter te laten langs de trail. Op vier plekken lieten we voorraden met voedsel en water achter, de zogenaamde caches, omdat er verder geen water en voedsel te krijgen was onderweg. Het waren lange dagen, maar we zagen alvast waar we straks doorheen zouden lopen en we konden onderweg ook nog de toerist uithangen.
En nu, terwijl ik dit tussen de rukwinden door opschrijf, zijn Hummingbird en ik halverwege sectie 2 van deze trail. Als alles goed gaat zijn we overmorgen in Needles Outpost, naast Canyonlands National Park. Na bijna honderd kilometer op de officiële route, maar we hebben dan al heel veel extra kilometers meer gewandeld omdat we al drie alternatieve routes hebben genomen.
Waarom een alternatief?
Laten we met het eerste alternatief beginnen: nadat we onze huurauto afgegeven hadden op het vliegveld van het stadje Moab moesten we vanaf daar nog 15 kilometer lopen naar de start. Of naar een punt daar vlakbij, in ieder geval. De Hayduke Trail (HDT) heeft geen echt beginpunt en start middenin nergens vlakbij. Een vierkante meter zand in vele andere kilometers zand. Het punt waarop sommige lopers beginnen is daarom Devils Garden Trailhead. Hier kun je wel met een auto komen en er gaan veel mensen die kant op, dus kan je er redelijk makkelijk naartoe liften.
Wij kozen voor een iets andere route en liepen over een dorre vlakte vanaf het vliegveld naar Devils Garden. De route ernaartoe was saai, maar zodra we er waren wist ik waarom zoveel hikers deze alternatieve route kiezen. Devils Garden is prachtig en geeft je gelijk de reden waarom zoveel mensen hier naar toe komen. Voor ik hier naartoe kwam, had ik ‘Desert Solitaire’ van de Amerikaanse schrijver Edward Abbey gelezen. Hij was hier in de jaren zestig een ranger en hij mopperde toen al hoeveel mensen zich hier met de auto verplaatsten. Dit gebied moet je te voet verkennen! Ik ben het hier helemaal mee eens, maar alle andere mensen hier zijn dat niet. We zien amper andere lopers, alleen maar 4WD auto’s die af en toe een hoek om komen crossen.
Wij, met onze voeten in het mulle zand, hebben een hele lange en uitputtende dag. Ik hoop dat we in alle andere stukken van deze hike wat minder mensen zien. Gelukkig is het de volgende dag al een stuk rustiger. We volgen de contouren van een begraven pijpleiding door het land heen en zijn al snel bij de wegen vandaan. Nu en dan zien we een verlaten voetstap in het zand, maar verder is er hier geen spoor van andere mensen.
De tweede alternatieve route die we kozen was om terug te lopen naar het stadje Moab. Na onze eerste drie dagen gaan we terug de beschaving in. Ons begin van de trail was een proef waarin we konden uittesten of we de juiste spullen bij ons hadden. Nu gaan we terug naar Moab om meer eten in te slaan en wat spullen uit te wisselen. Dit werkte prima, want hoewel we na het lopen van de Pacific Crest Trail al ervaring hadden met de woestijn, moesten we toch weer even wennen, als inwoners van een thuisland dat regen als voornaamste weerpatroon heeft.
En alternatieve route drie? Na Moab gingen we echt op pad en kwamen we op een weg die op zaterdag ineens de voornaamste weg uit Moab was voor alle ATV-rijders. Elk van die voertuigen – gemaakt om in het wilde weg rond te crossen in de wildernis – liet een spoor van stof achter op ons. En dus wilden we ineens liever heel ergens anders lopen. Op de berg naast ons, bijvoorbeeld. Een paar uur later keken we van de berg naar beneden. Al een stuk beter dan voorheen.
Moe van de alternatieve routes?
Het korte antwoord is ‘zeker niet!’ Dit is waar de Hayduke goed in is. Een route waarop je zelf je eigen ondergang…eh…ik bedoel avontuur…kan uitkiezen.
Hierna gaan we nog meer buiten de route lopen. Een extra dag in Canyonlands National Park. Als ik tijd heb, wil ik Bryce Canyon National Park ook meepakken. En zo zullen er nog meer alternatieven zijn. Ik moet toegeven, het gevoel van vrijheid dat deze vrijgevochten interpretatie van de route me geeft, is geweldig. Maar wat het ook met zich meebrengt is een extra reden om mijn voorbereiding serieus te nemen, toch al niet mijn sterkste punt.
Het ziet ernaar uit dat ik nu echt aan de slag moet!
Wil je weten hoe het verder gaat? Lees het hier!
Geef een reactie